Αγιος Βερνάρδος, 1090-1153 (Saint Bernard)

Ο Άγιος Βερνάρδος του Κλερβώ γεννήθηκε το 1090 στην πόλη Ντιζόν της Γαλλίας και πέθανε στις 21 Αυγούστου 1153. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Βουργουνδίας και ήταν ο έκτος από τα επτά αγόρια που είχε η οικογένεια.

Στα 22 του αποφασίζει να γίνει μοναχός ακολουθώντας τους Κιστεριανούς και αργότερα γίνεται ο Αββάς του Κλερβώ.

Ήταν για μια προσωπικότητα ιδιαίτερα μαγνητική αλλά και παράδοξη. Έτσι, γρήγορα κυριάρχησε στην εποχή του και έγινε πολύ γνωστός στους κύκλους της Εκκλησίας. Διάλεξε τη μοναχική ζωή, αλλά ήταν ένας άνθρωπος της δράσης, που ξόδεψε τη ζωή του στη μεταρρύθμιση της χριστιανοσύνης, διαφοροποιώντας τις αξίες της.

Ένα από τα σημαντικά έργα που άφησε είναι το Μυστικιστικό έργο «Άσμα Ασμάτων», στο οποίο βασίστηκαν τα Μεσαιωνικά τάγματα. Σύμφωνα με το βιβλίο αυτό και κάτω από το πέπλο των αλληγοριών και των μορφών που βρίσκουμε, ο Βερνάρδος μας μυεί στην τελειοποίηση της αγάπης και της ανώτατης σχέσης μεταξύ ψυχής και Θεού. Πρόκειται για μια επικοινωνία μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Γι΄ αυτό το μήνυμα του Βερνάρδου του Κλερβώ μένει πάντα σύγχρονο: γιατί είναι ένα μήνυμα που ξυπνάει μέσα μας απαντήσεις σχετικά με την ύπαρξή μας, αλλά και την ανάγκη που έχουμε όλοι οι άνθρωποι να βρισκόμαστε κοντά στο Θεό.

Είναι ευρέως γνωστό ότι η Δυτική Χριστιανική εκκλησία, καθώς και πολλοί Καθολικοί κληρικοί και λαϊκοί μύστες, δέχονταν τις Νεοπλατωνικές αντιλήψεις περί μετενσάρκωσης, είτε αποδεχόμενοι τις απόψεις άλλων μυστών, είτε από προσωπική εμπειρία που απέκτησαν με την προσευχή και το διαλογισμό. Τέτοιοι μύστες του 12ου και του 13ου αιώνα ήταν ο άγιος Βερνάρδος του Κλερβώ, ο άγιος Φραγκίσκος της Ασσίζης, ο άγιος Βίκτωρ αλλά και άλλοι.

Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ο Άγιος Βερνάρδος δεν ήταν ούτε με τον Κλήρο ούτε με το λαό, αλλά ήταν μία χίμαιρα της εποχής του. Αυτός έδωσε τους κανόνες πάνω στους οποίους ζούσαν οι Ναΐτες κι έδιναν τον όρκο τους.

Ήταν Δάσκαλος απομονωμένος από τον κόσμο και όμως σε επαφή μαζί του · αφού ταξίδευε αρκετά, ο Βερνάρδος καθόρισε για τους Ναΐτες ένα τρόπο ζωής και μια οργάνωση μυητικού χαρακτήρα. Ο ίδιος ονόμαζε τους Δασκάλους του «δρυς», και πιστεύεται ότι συνδύασε τις παλιές κέλτικες παραδόσεις των Δρυϊδών με τον εσωτερικό χριστιανισμό. Η κοιλάδα του Κλερβώ «φωτεινή κοιλάδα» ήταν διάσημη λόγω της έδρας του τάγματος του Βερνάρδου σ΄ αυτό το μέρος.
Σύμφωνα με τις παροτρύνσεις του ποιμένα - διδασκάλου - μύστη, οι Ναΐτες έπρεπε να ζουν σε κοινωνία ευχάριστη αλλά λιτή, χωρίς να έχουν τίποτα δικό τους.

Η Ιστορία μας λέει ότι 9 Ιππότες Γάλλοι πήγαν στο Βασιλιά της Ιερουσαλήμ και προσφέρθηκαν να διαφυλάξουν τον Πανάγιο Τάφο. Τους παραχωρήθηκε ένα μέρος για να εγκατασταθούν, όπου λέγεται ότι ήταν ο αρχαίος Ναός του Σολομώντα. Από εκεί ξεκινά ο θρύλος του Τάγματος των Ναϊτών, που μελλόταν να σφραγίσει ολόκληρη τη χριστιανοσύνη και που κατέληξε στην πυρά το 1314, όπου ο Φίλιππος ο Ωραίος έκαψε τον τελευταίο μάγιστρο, τον Ζικ Ντε Μολαί.

Η Αποστολή των Ναϊτών, που ήταν κάτω από τις ευλογίες του Αγίου Βερνάρδου, φαίνεται ότι ήταν διπλή. Κάτω από τη βιτρίνα της φύλαξης βλέπουμε άλλο πράγμα. Η δράση τους δεν έχει καμία σχέση με τη φύλαξη των δρόμων και του Ναού, αλλά με το εσωτερικό του Ναού.

Αναζητούσαν τη χαμένη Κιβωτό και τις Πλάκες του Ιερού Ναού, πράγμα που μόνο ο Μέγας Ιερέας πλησίαζε μια φορά το χρόνο. Πάνω τους αναγράφονταν οι Δέκα Εντολές αλλά και ο «Θεϊκός Νόμος», που είναι ο νόμος του γνώμονα το μέτρο και το βάρος. Οι πλάκες είναι η εξίσωση του Σύμπαντος.

Έτσι ο Βερνάρδος γίνεται η γέφυρα μεταβίβασης των αρχαίων μυστηρίων στα μεσαιωνικά τάγματα, γιατί διαφυλάσσει το Νόμο, διαφυλάσσει έμμεσα τα Μυστήρια. Και στη συνέχεια βλέπουμε τον ίδιο τον Βερνάρδο να καλεί τους Ιππότες του πίσω, και τότε ξαφνικά αρχίζει μια περίοδος χτισίματος Ναών πολύ περίεργων· ο κυριότερος από αυτούς ήταν της Σαρτρ. Ο Βερνάρδος ήταν αυτός που ξεκίνησε τις σταυροφορίες, φέρνοντας έτσι τη γνώση της Ανατολής, που γρήγορα αποτέλεσε μνημείο στην εξέλιξη της Δύσης.

Μια από τις βασικές διδασκαλίες του Βερνάρδου μας μιλάει για τη συνάντηση μεταξύ ανθρώπου και Θεού, όπου μέσα από αυτήν ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στην καθαρή αλήθεια, αποσπασμένη από την περιέργεια, που είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπου και την οποία πρέπει με κάθε τρόπο να αποφύγει.

Ο σημερινός άνθρωπος δεν ξέρει πλέον τι σημαίνει ανθρώπινη αγάπη και Θεία. Συγχέει τη γραφή με το πνεύμα. Δεν ξέρει πια πώς να «τραφεί» από τις Ιερές Γραφές και τα Μυστήρια.

Ο St. Bernard de Clairvaux υποστήριζε ότι η Γνώση ή η Σοφία είναι η Τέχνη να βρεις το Θεό μέσα σου, χρησιμοποιώντας όλες εκείνες τις απόκρυφες δυνάμεις, τα πραγματικά κρυφά χαρίσματα..


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
- Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών
- Εγκυκλοπαίδεια Δομή
- Μυστικές Αδελφότητες G.DE CASTRO
- Εργασία με θέμα : ο Βερνάρδος του Κλερβώ και το έργο του
- Το τάγμα των Ναϊτών, Περιοδικό Ν.Α. Τεύχος 47
- www.theosophy.gr
- www.cin.org